Şehir-Siz

 

Ne zaman düştüysem, 3 kez kalktım düştüğüm yerden…

 

 

Tüm yaralarım üç kere sarıldı benim. Her dileğim üç kere gerçek oldu. Ne zaman düştüysem üç kez kalktım düştüğüm yerden. Her yanlışımda üç kere sızladı kalbim. Üç dağın baharında patladı tomurcuklarım. Üç babam var çünkü benim. Üç onurlu adam, bastıkları topraklara yüz sürdüğüm. Üç koca çınar, alın terleriyle beslenmiş kökleri. Üç babam var; emeklerinin rahminde büyütmüşler beni.

Yeşil kapılı evin bahçesinde, bir avuç toprak bulaşığı ağzım. Bir avlu serinliği tüm fotoğraflar. Gülümseyen yüzlerimizde nane şekeri ferahlığı. Fotoğraflarla aram, bir metrelik zaman farkı. Ne zaman sizden uzun oldu boyum? Bir arpa boyu yol almamışken hayatta. Her kelime bir sancı yüreğime. Anlatamam güzelliğinizi, kalemimde düğümlenir kelimeler.

Eski fotoğraflardan daha eski şimdi yüzüm, büyümüşüm. Suçlarım büyümüş; suçlarımın itirafçısı şiirim büyümüş. Bir eşik olmuşken yaşım, saçlarınızı yakmışım gecelerime. Umutlarımdan, umutsuzluk doğmuş her başlangıcıma. Her başlangıç bir parmak bal tadı gerisi, elimde mühürlü bir zarf içinden hep bereketsizlik çıkan.

 

Baba olmak sevmek sanatı mıdır?

 

Bir hiçliğe yazılır ömrüm. Bereketsizlik boynumda yağlı ilmek; ne öldürür, ne nefes aldırır rahat. Bilsem ki fotoğraflarda öleceğim, son atımlık kurşunu göğsüme çeviririm. Üç babam var benim; bir kere ölürsem bin kere ölür ciğerlerinde nefesleri. Aldıklarımın üstüne caba, ağıtlanır gönülleri. Büyümek denilen sancılı bir terk ediş hayalleri. Ben terk ettim hayallerimi; rotası şaşmış aklım, gölgenize sığınır şimdi. Aldıklarımın bedeli düşmekse ömrünüzden; ben seve seve düşerim. Ama bilirim ki tutacaksınız beni yine bereketli ellerinizle. Tutulurum göğünüze, içimde layık olamamanın ezginliği ile…

Baba olmak, her şeye rağmen sevmek sanatı mıdır?

 

Bu yazı hepimizden bir parça

 

Üç babam var benim: Biri babam, ikisi amcam. Üç babanın altı çocuğuyuz. Anadan doğma değil kardeşliğimiz, helalinden bölüştüğümüz ekmekten. Altı kardeş emeğin rahminde büyümüşüz, alın teri ile sulanmışız. Bu yazı hepimizden bir parça. Siz beşiniz satır aralarında gizlisiniz. Aldıklarımız yerine konulmaz ve bir özürle dinmez babaların kalp ağrıları.

Üç babamız var bizim ve üç kere yetim kalacağız. Biz altı kardeş hiçbir zaman düştüğümüz yerde kalmayacağız; babalarımız olmasa da. Emeğin, sevginin ve paylaşmanın verdiği o güzellik adına... Yaşam savaşsa, paylaşımsa; sevgi emekse; bedenler yorgun, gönüller uzağı kolluyorsa, eller geleceğe kenetlenmişse, hüzünle mutluluk ayrılmazsa, doğrularla yanlışlarla iyi ki yaşadıysak, pişman değilsek birbirimizden; iyi ki varsınız, iyi ki babamızsınız, iyi ki kardeşiz, iyi ki biziz...

 

 

Figen GÜÇLÜ

 

Yayın Tarihi: 2011-03-20 15:58:48