Güle Güle Hocam!
Biraz geç duydum Necmettin Erbakan’ın vefat ettiğini.
Kendimi haberlerden, TV’den soyutlamıştım. Tam bir Pazar yaşayacaktım. Ne mümkün!
Kendim bile şaşırdım verdiğim tepkiye… Ne o yaşta insanı oradan oraya sürüklediler ölümüne sebebiyet verdileri kaldı ne de gözümde yaş.
Olacak iş değil ama kendimi tutamıyorum.
Ne politik fikirlerini beğenmişim ömrümce ne de tanışmışım.
Hani yaşasa da ölse de benim için fark etmez diye düşündüklerimden. Çok yakından tanıdığım politikacı amcalarımdan da değil.
İnanamıyorum gözyaşı kesem patlak gözüm davul gibi şişti ağlamaktan.
Sonra anladım niye bir boynu bükük kaldığımı.
Ben doğduğumda vardı.
Ben büyürken, evlat büyütürken hep vardı.
Hiç gözümün önünden ayrılmadı onca sene.
Sesini duymadığım çok uzun zamanlar olmadı.
Meğer ki yaşam tarihimin ister istemez bir parçası haline gelmiş farkında değildim…
Ama şimdi yok.
Ölüm Allah’ın emri ayrılık olmasaydı…
Zaman zaman beni güldüren Erbakan ilk kez ağlattı.
GÜLE GÜLE HOCAM, CENNET MEKANIN OLSUN!
Çok üzüldüm yakınlarına ve tüm sevenlerine baş sağlığı diliyorum.
Hürriyet Turnalı
