Hurriyetport.com

Hatice beni tebrik etti!

Hatice bizim alt kat komşusu Hakkı Bey’in büyük kızı. 16 yaşında. Üniversite sınavlarına girdi ve İstanbul Üniversitesi’nde istediği bölüme girecek kadar bir puan aldı. Cin gibi, başarılı ve çok güzel genç bir hanım. Aslında biz Hatice’yle üniversite sınavlarına beraber girdik. Tabii ayrı okullara düştük. Ben yalnız gidip, yalnız döndüm o ailesiyle. Çünkü benim babam ölmüştü. Artık hem öksüz hem de yetimim.

Sevgili arkadaşım Tunç Erden Yakar’ın zorlamalarıyla bu dönem önce Açık Öğretim Lisesi’ne kaydoldum ki, tam bir macera. Ben liseden ayrılalı tam 32 sene olmuş ve 20 sene falan önce verdikleri belgenin de aslını kaybetmiştim. Başvuru yapabilmem için not çizelgemin olduğu karneyi bulmak hayal… İzmir Çamlaraltı Koleji’nin sekreteri sevgili Münevver Hanım çok katkıda bulundu. Tam yumurtanın kapıya geldiği ve kayıtların kapanacağı dönemde “aslında belge yetişmez ve Tunç’un çenesi kapanır seneye de unutur diye düşünüyordum” ki, yetiştirdi. Zebella gibi tepeme dikilen Tunç ve ben kan ter içinde son dakikada kayıt işlemimi tamamladık ama gözüm korktu. Benim okulu bıraktığım dönemden bu güne sistemler, dersler her şey farklılaşmıştı. 28’mi 38 dersten mi ne sınava gireceğim. “Eh! Yaşım genç ne de olsa bir gün bitiririz” dedik ve kolları sıvadık.  Sınav tarihine birkaç ay var, kitapları en iyi niyetimle aldım çalışacağım. Kendime güvenim sonsuz, bu sene bitiremezsen önümüzdeki seneye “inşallah” bitiririm dedim. Zaten lise 2’den ayrılmıştım. Çocuk da yaparım, kariyer de! Çocukları önce yaptım sıra kariyerde. Bir yerinde sıralama hatası var ama olsun.

Fakat ben daha kitapların kapağını kaldıramadan babacığım ağırlaştı. Haydi hastaneye. Maalesef değil çalışmak, ancak bir kere masanın üzerinden sehpaya götürdüm koydum ders kitaplarını, tüm elleyişim de o kadar oldu.

Sınav günü geldi çattı hastanelerdeyiz. Tunç yine son derece inatla, ısrarla, o güne refakatçi kalma sırasını bile organize etti. Gittik iki gün boyunca sürüyle sınava girdim.

Neticeleri açıklandığında hastaneden yeni dönmüştük.

Geometri hariç HEPSİNDEN GEÇMİŞİM! ŞOOOK…

Bir de mezun olmama az bir kredi lazım. Aaa bu sezon bitiyor mu ne şaka gibi.

Şaka ilerledi. Tunç, üniversite sınavlarına da kaydettirdi. Bakanlıktan karar bile çıktı, açık öğretimde üniversiteyi kazananlara ek sınav açacaklarına dair.

Bu arada ikinci sınavlara da girdim, yine kapak kaldırmadan, yine hastaneden sınava. Ve ön kayıt için görüşmelere babamı kaybettiğim günlerde gittik. Babacığım liseyi bitirdiğimi ve üniversite sınavlarına gireceğimi bilerek hayata gözlerini kapadı. Benim okumamı çok isterdi. Sanırım Tunç beni zorlarken, çok sevdiği dedesinin, çok istediği bir şeyi ona ölmeden gösteriyordu.

Son güne kadar asla çalışma imkânım ve ihtimalim olmadı, oldukça kabarık bir şahit kitlem var.

Üniversite sınavlarına girdim. Önümdeki çocuk devamlı kalemini ısırıp, kırmaya çalışırken sıralar garç-gurç ötüyordu ve sorular çok uzundu. Öyle uzunlardı ki, düşünmeden edemedim “Hadi beni geç, bu yavrular bunca soruyu nasıl okuyup yetiştirsin? Okumazsan cevap vermenin olanağı yok, günah değil mi” diye. Zaten çoğu da yetiştiremedi. Önümdeki çocuk çıkarken kalemini kırıp masanın üstüne bıraktı.

ÖSYM sonuçları açıklandığında baktım ama çok bir şey anladığımı söyleyemeyeceğim. Bir “198” gördüm. Oğluma sordum baktı “Valla aferin sana, 265 almışsın. Hoş çok şaşırmadım, ne de olsa bizim ailesin” dedi. Aradaki farkı çözemedim. Hatice’ye sordum o 367 falan almıştı sayısaldan.

Geldi vatandaşlık numaramı tıkladı, narin, güzel yüzüyle. Dönüp, direk gözlerimin içine bakarak “Tebrik ederim, inanılır gibi değil. Hem de hiç çalışmadınız” dedi.

Sağ ol Hatice, inşallah istediğin yere girersin. Kader bu bakarsın aynı fakülteye gideriz.

Önce şartlar ne olursa olsun bana inanıp zorla beni bu sınavlara sokturan sevgili Tunç Erden Yakar’a sonsuz teşekkür, O’nun hakkını asla ödeyemem…

Ve karnemi, notlarımı 33 yıl sonra zamanında yetiştiren Münevver Hanıma. Tüm temelim Ankara Özel Yükseliş ve İzmir Çamlaraltı kolejlerine, tüm değerli eğitmenlerime, hepinize şükran borçluyum. Bu kazancım, sizin beni ne kadar isabetli eğittiğinizin delili. Tam 33 yıl sonra…

Birilerine daha teşekkür etmek istiyorum. Onlar da sizde saklı. Çünkü BURS istiyorum. Çok hadsizce oldu belki ama ne yazık ki, ekonomik şartlarım istediğim ve girme şansım olan üniversitelerden birine kaydolmama yetmeyecek. Ben Bilgi ya da Bahçeşehir üniversitelerinden birinde okumak istiyorum. Tabii ki çok daha genç birine katkıda bulunmanız benim de öncelikli tercihim.

www.hurriyetport.com sadece GOOGLE reklam geliri olan bir site. Eğer kendi masraflarını kurtarabilse bana da bursun alasını verecek de, şimdilik pek mümkün değil.

Ama bir günlük reklama 30 bin dolar ödeyen iş adamları var sözüm onlara. Bizim tirajımız belli, analiticks’ten bakabilirsiniz. Reklam fiyatları da belli, ki manşet üstü bu günkü tirajımızla bile çok para… Beni de okutur üstüne burs bile verir. O işlere koşabilecek elemanımız olsa.

Biriniz ya el atın burs verin ya da www.hurriyetport.com’a benim okul paramın ödenmesi karşılığı reklam verin. Bu okuma işini bitirince politikaya gireceğim aklınızda bulunsun.

Sevgiyle…

Hürriyet Turnalı